• Calender


    « September 2021 »
    Ma Di Woe Do Vr Za Zo
        1 2 3 4 5
    6 7 8 9 10 11 12
    13 14 15 16 17 18 19
    20 21 22 23 24 25 26
    27 28 29 30      
  • Random photos


Gereden afstand: 220 mijl (354 km)
Max. temperatuur: 92°F (33°C)

We reden eerst naar Mono Lake, een zoutmeer in de bergen. Dat is een erg speciaal meer: viagra malaysia er zijn allemaal kleine zoetwaterbronnen in. Waar die het zoute water raken, veranderen ze op de ene of andere manier in steen. Zo ontstaan er pilaren onder water. Het water van het meer is nu heel erg gezakt, waardoor de pilaren boven water komen, maar niet meer groeien. Het geeft een heel mooi uitzicht. We maakten er een korte wandeling langs de pilaren (tufa’s).

Dan gingen we naar Bodie, een spookstadje. Je moet er flink voor betalen om het te mogen bekijken, maar het was wel erg leuk. Het is een dorpje waar sidns de jaren ’50 niemand meer woont, en ze hebben alles gelaten zoals het was. Enkele gebouwen, zoals de kerk en de school waren wel wat gerestaureerd. Je mocht vrij rondlopen en door de vuile raampjes naar binnen kijken. Het behang en het plafond hingen overal wat naar beneden, en je zag overal schommelstoelen, bedden, tafels en bordjes staan. Echt een tof plekje!

We aten ’s middags in een diner uit de jaren stillekes, met van die rode leren bankjes. Toon at (voor de verandering) een hamburger met frietjes, Tine at een slaatje waar minstens 1, maar naar alle waarschijnlijkheid 2 volledige kroppen sla inzaten, in een mandje van gefrituurd bladerdeeg. Lekker, maar veel!

Toen reden we verder naar Yosemite, over de Tioga-bergpas. Een hele mooie weg door dee hoge bergen. De ingang van het nationale park lag op een hoogte van 3,3 km! Na een hele tijd rijden kwamen we aan op de bestemming: de tent in Curry Village. Het is eigenlijk een houten huisje met openingen aan het dak, deuren en ramen, en een zeildoek erover. Er zijn drie bedden, geen douche of wc en je mag er geen eten bewaren. Ook in de auto mag niets blijven liggen. Gelukkig staan voor elke tent metalen kasten waar je al het eten, drinken en de koelbox in moet steken. We hebben er ook een slot voor gekocht, want de kast staat buiten de tent en een beer krijgt ze niet open, maar de andere mensen natuurlijk wel!

We hebben het de rest van de avond rustig aan gedaan en een spelletje gespeeld in de lounge, waar erg traag internet is. Toen we door het donker terug naar buiten liepen, kwam er zomaar een wasbeertje voorbijgelopen! Het stikt hier ook van de opdringerige eekhoorns en er staan vaak hertjes vlakbij. Je mag deze dieren allemaal niet voederen, maar af en toe doen mensen dat toch. Tine heeft zich al eens boos gemaakt op iemand die toch een eekhoorn eten gaf, maar hij wilde niet luisteren Frown .
Beren zagen we nog niet, in tegenstelling tot de meeste andere mensen hier.

Dag 17: Yosemite

Onze laatste dag natuur wilden we goed gebruiken, dus planden we een flinke wandeling.
We namen ’s morgens een busje naar een hotel in de vallei, en daar moesten we nog even wachten op een tourbus, die ons naar de top van Glacier cialis prix en pharmacie Point bracht. De chauffeur gaf onderweg een soort van gidstour, het was nog maar de tweede keer dat ze dit deed en ze was heel erg zenuwachtig. Maar af en toe zei ze wel iets interessant Smile.

Boven op de berg stapten we uit, en na van het uitzicht genoten te hebben, begonnen we onze wandeling. We dachten dat we alleen maar bergaf moesten, zo’n 13 km, maar na een tijdje zat er een loodzwaar stuk bergop tussen. Dat heeft toch een uurtje gekost om er voorbij te geraken!
We zagen weinig mensen, en al helemaal weinig dieren! Gelukkig wat minder eekhoorns, enkele vogels, dat was het ongeveer. Geen poema, geen beer, geen hertjes. Jammer!
Tine had jammer genoeg al na een paar kilometer twee voeten vol blaren, maar dat heeft ons niet tegengehouden: we maakten nog een kleine omweg naar een waterval en plakten er op het einde nog een stukje extra aan! We wilden eigenlijk de shuttlebus nemen, maar er stonden ongeveer 200 mensen te wachten dus zijn we maar even 1,5 km te voet verder gegaan. In totaal 10 mijl, 16 km dus, waar we toch weer 5 uur over deden.

Toen we ’s avonds van de lounge naar de tent terugliepen, hadden we het erover dat het zo jammer was dat we geen beer gezien hebben, en net toen kwam er van onder het sanitairgebouw een supergrote wasbeer gekropen. Dat was schrikken! Die beestjes zien er in de zoo veel kleiner uit dan in het wild…
Vroeg gaan slapen, want een lange dag in het vooruitzicht en pijnlijke voetjes!

Dag 18: Yosemite – San Francisco

Wat we pas enkele dagen geleden te weten kwamen, was dat er vandaag een marathon was mer tart en einde midden in de stad. Heel veel wegen afgesloten, vertragingen, drukte, … Nu wisten we plots waarom we zoveel moeite hadden met het vinden van een kamer! We zitten nu ver van het centrum, maar gelukkig wel vrij goedkoop.
We stonden om 7 uur op en vertrokken even later. Het was een lange weg, eerst nog slingerend door de bergen (nog steeds geen beren…), later op de steeds drukker wordende snelweg. We vonden het hotel vrij makkelijk, maar moesten wel lang zoeken naar een parkeerplaats. De auto staat nu op een goed plekje, en daar blijft hij tot we weer vertrekken Smile.

Eenmaal ingecheckt vertrokken we via allerlei bussen naar het centrum. Net op tijd haalden we de boot naar Alcatraz. Het gevangeniseiland was erg indrukwekkend! Je krijgt een audiotour, dus iedereen loopt rond met een mp3-speler en een hoofdtelefoon. Tine nam de Engels gesproken, Toon de Nederlandstalige. Grappig, want ze gingen niet even snel. Toon moest steeds doorlopen naar het volgende, terwijl Tine nog niet klaar was op 1 plek! De tekst werd ingesproken door echte oud-gevangenen en bewakers, dat maakte het allemaal net wat echter.

We namen de boot terug (‘cruise’ noemen ze het, en het duurt 10 minuten…) en aten superlekker avondeten bij IHOP: International House Of Pancakes! Toon nam een gewone hamburger, die hebben ze daar ook, en Tine een stapel heerlijke pannenkoekjes met kaneelsaus. Mmmmmm…

Vlakbij het hotel is een cafe waar ‘cocktails’ op staat, daar gingen we iets drinken. Vreemd genoeg hadden ze geen cocktails, alleen bier en pure sterke drank. Ze hadden er ook Duvel! We bekeken er een wedstrijdje pool tussen twee heel goede Amerikanen, ’t was spannend.

Dag 19: San Francisco

We sliepen uit en vertrokken naar het centrum met eerst een bus en dan een schattig oud trammetje. We hadden op voorhand via een Groupon fietsen gehuurd, dus we haalden ze op en gingen op tocht. We hadden nog steeds nergens betaalbaar ontbijt of een supermarkt gevonden, dus we waren erg blij dat we om half 1 bezoekerscentrum van een park vonden dat bagels verkocht! Het fietsen ging daarna heel wat beter, en we reden de Golden Gate Bridge over. Ze was volledig verstopt in de mist en het was er vreselijk druk, dus een aanrader is het niet. Eenmaal aan de overkant was het leuker: warm, niet teveel wind en leuke dorpjes. We fietsten 30 km en namen dan een boot terug naar San Francisco. Op de boot raakten we nog aan de praat met twee hele lieve oudere mensen die hier in de buurt woonden. Ze hadden heel de wereld gezien, maar vonden dit nog steeds de mooiste plek!

Die mening delen we niet echt, we vinden de stad vooral druk, vuil, lawaaierig en er zijn heel veel bedelaars. Sommige mensen zijn heel vriendelijk, je moet maar een wegenkaart in je hand nemen en ze komen al vragen of ze je kunnen helpen om de weg te vinden. Maar we kwamen ook al erg veel onbeleefde mensen tegen die onvriendelijk reageren zonder reden. Nergens anders meegemaakt!

We hebben nog maar een klein deel van de stad gezien. Het duurt hier erg lang om van a naar b te komen, omdat je alles te voet of met de fiets moet doen. Het is niet echt druk op de weg, maar er is gewoon nergens parkeerplaats. Morgen rijden we nog langs een route met allerlei beroemde plekken en uitzichten in de stad die we tot nu toe niet zagen, en dan weer naar iets rustigere oorden. Voorlopig vinden we allebei de natuur veel aangenamer dan de steden hier, al was Vegas wel erg leuk.

Foto’s voegen we later wel eens toe, als we ergens tijd over hebben Smile.

Afgelegde afstand: 150 mijl (241 km)
Max. temperatuur: 72°F (22°C)

Vandaag reden we verder richting Los Angeles. We moesten maar een stuk van 150 mijl doen, maar deden er toch 5 uur over! We reden weer over de Highway 1, en die had heel veel bochten. Het was er ook erg mooi, dus we zijn vaak gestopt voor foto’s en om te genieten van het uitzicht.

We kwamen door enkele gezellige, kleine dorpjes, maar reden toch vooral door de natuur. Het was een smal weggetje, maar er waren heel veel ‘turnouts’, dat zijn plekjes waar je aan de kant kan gaan staan. Op een bepaalde plek zagen we wel 30 zeeolifanten! Dat zijn enorme dieren. Ze lijken een beetje op zeehonden, maar dan lelijker en wel 10 keer zo groot. Ze maakten ook rare geluiden. We bleven niet zo lang staan kijken, er was vandaag veel wind viagra pas cher en het was nogal koud, meestal rond de 15 graden.

We hadden ook pech met de mist: we hoopten dat die vandaag opgeklaard zou zijn, maar hebben toch het grootste deel van de dag in een wolk gereden. Als het dan toch even opklaarde, was het uitzicht ronduit spectaculair. Het leek wel een sprookjeswereld. De heuvels vol bloemen, goudgele stranden, blauwe oceaan, kliffen, en dan de flarden mist die erdoorheen zweefden. Prachtig!

Hier bij het motel zitten nogal wat pelikanen, dat vindt Tine minder leuk. Het zijn echt grote vogels, en ze vliegen over het algemeen lager dan de honderden roofvogels die we eerder zagen.

Daarnet aten we bij een Mexicaan, het was er gezellig op het verwarmde terras en heel lekker! Vanavond rijden we naar een naburig dorpje, waar een drive-in cinema is. Ze spelen vanavond The Dark Knight Rises, de nieuwe Batmanfilm. Hij krijgt heel goede reacties, en zo’n drive-in moet je toch eens meegemaakt hebben! Het is de film waar bij de premiere in Colorado de vreselijke schietpartij was. Dat is hier dagenlang zowat het enige onderwerp op het nieuws geweest, het heeft zelfs de verkiezingen verdrongen. Het staat nog steeds op de voorpagina van veel kranten.
Maar we willen de film toch graag eens zien!

Hier nog een fotootje van onze Chevy:

20120801-184940.jpg

We staan voor de verandering eens op tijd op, gaan ontbijten en pakken de koffers in. Het stockeren van de koffers kost plots 5 dollar per koffer. We klagen tegen de man achter de balie dat dat wel erg veel is, en we mogen dan toch voor 10 dollar onze vier koffers achterlaten. Over dit hotel geen klachten, ze zijn echt heel correct en vriendelijk!

Dan naar het High Line Park. Dat was vroeger een oude spoorlijn die niet meer gebruikt was en volledig verloederd was. Men heeft er dan een park van gemaakt, enkele meters boven de grond. Het is een mijl lang en maar een paar meter breed. Je kan er heerlijk wandelen in het zonnetje en er staat ook een heleboel bankjes om wat uit te rusten. Na wat betere dagen is het nu weer verschrikkelijk heet.

We liepen naar de Chelsea Food Market en aten daar een lekkere lunch, de laatste pancakes en de laatste hamburger!

We zijn enkele halten vroeger uit de metro gestapt op de terugweg om nog even door de winkelstraat te kunnen gaan, Litte Italy (niks te zien) en Chinatown, waar ons hotel middenin lag. Dan werden we opgehaald door ons luchthavenvervoer en begon de terugreis.
Weeral een uur vertraging, ligt het aan Delta Airlines of hebben we gewoon pech?

We hebben niet geslapen, tegen dat het voor ons 1 uur ’s nachts was kwamen ze alweer met een ontbijtje langs en daarna landden we, tegen alle verwachtingen acheter viagra in bijna op tijd.
Toen kwam het erop aan om wakker te blijven tot ’s avonds, want in België was het al 10 uur toen! We hebben de dag gevuld met het ophalen van ons Pluisje, de was doen en bezoekjes brengen aan de familie. Uitgeput maar tevreden gaan slapen!

@ An: niemand had ons dat gezegd van die short, maar omdat we maar acheterdufrance.com een uurtje gingen, vonden ze het niet zo erg. het was niet echt de bedoeling om sneller te gaan dan stapvoets, maar af en toe hielden we onze paarden wat in, om dan de gids in draf in te halen. Dat was elke keer maar een paar meter, maar toch leuk! We zijn helemaal niet stijf geweest. Het was wel veel naar boven en beneden, door droge beekjes enzo. Echt een aanrader als je hier eens bent Wink !

Afgelegde afstand: 96 mijl (154 km)
Max. temperatuur: 102°F (38,8°C), dat was rond 18u. Het warmste hebben we niet gezien op een thermometer.

Vandaag geen foto’s, de batterij van het fototoestel viel al snel plat. Maar het uitzicht bij het binnenrijden van Zion was ongelooflijk mooi. Zo’n ruw natuurlandschap, rode rotsen die van heel hoog steil naar beneden gaan, veel groen, kolibries die aan de bloemen snoepen, prachtig.

We hebben een superleuke wandeling gedaan, door de Virgin-rivier. We hadden stokken, waterschoenen, speciale sokken en een waterdichte tas gehuurd. Eerst moesten we een tijdje langs de rivier wandelen, tot het wandelpad ophield. Op dat moment moet je in de rivier verder stappen. Af en toe kan je op de steentjes en rotsen aan de kant stappen, maar meestal loop je toch door een bodempje water. Een aantal keer zijn we tot op buikhoogte in het water gegaan. Gelukkig hadden we de waterdichte tas bij! We zijn ongeveer drie uur in de rivier geweest, en geen van ons beiden is gevallen, oef!

We vonden het de leukste wandeling tot nu toe. Jammer genoeg geen foto’s, we wilden het fototoestel liever niet meenemen in de rivier. We hebben mensen zien vallen met een gsm in hun handen, camera, … We zagen zelfs mensen met hele kleine kindjes in een draagzak! Onbegrijpelijk, zeker als je weet dat de kans op heel zware overstromingen bij de minste regenval hier groot is. Ook bij ons plots een donderslag, maar gelukkig pas toen we bijna terug bij het wandelpad waren, en het heeft uiteindelijk niet geregend. Vanavond kunnen we de zonsondergang bekijken vanuit het slaapkamerraam, dat is pas luxe!
Wie toch foto’s wil zien van waar we gewandeld hebben, moet maar eens googlen op ‘The narrows Zion’. Dan krijg je toch een idee Smile.

Gereden afstand: 200 mijl (320 km)
Max. temperatuur: 104°F (40°C)

We stonden op tijd op en vertrokken rond half 9 uit het park. Het was toen alweer bijna 40 graden. Glukkig hadden we een goede airco en was het ’s nachts eerder fris dan warm.
We maakten een speciale autorit: we vertrokken op de laagste plek van Amerika (85,5 m onder zeeniveau) en waren 100 mijl en twee uur later vlakbij het hoogste punt! Mount Withney is, Alaska buiten beschouwing gelaten, de hoogste bergtop van de Verenigde Staten: meer dan 4 km hoog.
We zijn daar natuurlijk niet opgeklommen, maar ook waar wij reden was het veel hoger dan eerder!. Ook de temperatuur maakt vreemde sprongen. In Death Valley wordt het zowat dagelijks 50°C, vanaf Mount Whitney hebben we steeds uitzicht op bergen met eeuwige sneeuw!

We kwamen aan in Mammoth Lakes, een bergdorpje omringd door mooie meren. In de winter is dit een luxe skioord waar onder andere Brad achaten-suisse.com Pitt komt skien, in de zomer is het gewoon een gezellig dorpje. We redden naar 1 van de meren, rustten uit aan het zwembad van het hotel en vonden een supermarkt met echt veel verse dingen, zoals Frans brood en pistoletjes met een harde korst! Tot nu toe hebben we als brood alleen maar toastbrood gevonden, en allerlei vormen van brood die uiteindelijk telkens weer zachte, zoete sandwiches waren. Dat wordt dus genieten morgen bij het ontbijt en de picknick.

We hebben al het eten en drinken hier uit de koffer moeten halen, want in de streek zitten veel beren en zij kunnen voedsel van heel ver ruiken. Ze mogen absoluut geen menseneten eten, daar kunnen ze dood van gaan. Maar voor de beren zelf is het natuurlijk de makkelijkste manier om aan eten te komen, ze kunnen makkelijk een auto openbreken!
Een man vertelde dat enkele weken iemand in het dorp een dicht flesje sportdrank in de auto had gelaten, en een beer was ingebroken in de auto.
We letten dus erg goed op dat we niets achterlaten. Alleen de waterflesjes mogen blijven liggen.

Gereden afstand: dag 12 niets, dag 13 ongeveer 200 mijl (320 km)
Max. temperatuur: dag 12: geen idee, dag 13: 112°F (50°C)
Bij het verslag van dag 11 staan nu ook foto’s.

Gisteren hebben we een beetje uitgeslapen in de ongelooflijk luxe hotelkamer, en om 9u zijn we op pad gegaan. We gingen door een nog gesloten shopping center naar hotel Paris Las Vegas, voor het ontbijtbuffet. Het was bijna een uur aanschuiven voor het aan ons was, maar het was wel superlekker. Ze hadden er zelfs brood met een echte, harde korst! Een heerlijke afwisseling na al die sandwiches die ze hier verkopen.

De rest van de dag wandelden we langs alle vreemde, rare, extravagante hotels. We zagen Venetië, Parijs, New York, Brazilië, en nog wat ‘gewone’ superdeluxe hotels.

20120724-212936.jpg
Het lijkt binnen steeds alsof de avond valt, welk uur het ook is, dag of nacht. Aan jullie om te raden welke binnen en welke buiten is!

20120724-210827.jpg

20120724-210835.jpg
We gingen ook zalig zwemmen bij het hotel. We worden wel achtervolgd door een onweer: zowat overal waar we komen, regent het! In Las Vegas regent het 10 cm per jaar, en toch wel net als wij willen zonnen en zwemmen zeker Wink.

Na het avondeten gingen we langs het Bellagio-hotel voor de fonteinenshow. Het was echt prachtig!
Ik kan jammer genoeg het filmpje niet op de blog zetten.

20120724-213109.jpg
Tegen deze tijd begonnen we goed te wennen aan de drukte, de muziek en de lichtjes van Las Vegas, en was het alweer bijna tijd om te vertrekken.

Nog 1 ding moesten we doen: gokken!
Elk gewapend met een dollar zochten we een ‘pennymachine’ uit, daar kan je 100 keer spelen met een dollar. Toon stond op een bepaald moment op 1,12 dollar, Tine had hoogstens 2 cent winst. Maar we hebben het niet laten uitbetalen, maar hebben gewoon verder gespeeld tot onze dollar op was. Heel leuk!

20120724-211654.jpg
Toen we weer bij het hotel waren, was het al 10 uur en veeeeel te laat om de blog nog bij te werken!

Vanmorgen bij het uitchecken bleek dat we voor 65 dollar hadden mogen eten tijdens ons verblijf, maar niemand had ons dat gezegd. De vrouw aan de balie stelde voor dat we dan nu uitgebreid gingen ontbijten. Dat deden we ook. We namen het buffet, met extra waterflessen, en http://www.achaten-suisse.com/ kwamen toch aan 50 dollar. Het heeft goed gesmaakt!

We namen vervolgens de kortste route naar Death Valley, gingen naar onze kamer en trokken na een broodje weer op pad met de auto. Warmste plaats van Amerika, niks overdreven!
Heb je ooit al eens de oven opengedaan als hij aanstond, en jij er wat te dicht bij stond? Dat gevoel heb je hier continu. Op een bepaald moment liep de temperatuur volgens de auto op tot 140°F, dat is ongeveer 60 graden celcius. Maar dat kan niet kloppen, het warmterecord ligt hier op 134 graden F. We maakten enkele hele korte wandelingen en zagen een mooie zonsondergang.

20120724-212714.jpg< 20120724-213209.jpg
Daarna gingen we zwemmen, het zwembad wordt hier gevuld uit een natuurlijke warmwaterbron en is nog warmer dan de buitenlucht. Dat wil wat zeggen! Het is nu half tien en pikkedonker, maar nog steeds 44° C. Echt absurd, net als het vreemde landschap hier trouwens.

26 juli 2012

Reacties ( 0 )

We hebben de komende 4 dagen weinig of geen internet.
Je zal dus haarausfall eventjes niets van ons horen!
Toon en Tine

Gereden afstand: 162 mijl ( 260 km)
Max. temperatuur: 102°F ( 39°C)

Vandaag zijn we wat later aan de dag begonnen. De jetlag is zowat over, oef!
We hadden een bezoek aan de Antelope Canyon gepland staan, maar hebben dat opgeschoven naar morgen.
We zijn site op ons gemakje, met een aantal stops, naar Monument Valley gereden.
Onderweg kwamen we door zo’n echt slaperig Amerikaans dorpje, waar het zelfs niet nodig was om je paarden in een wei te zetten, ze liepen los over straat! In hetzelfde dorpje zagen we een reusachtige roofvogel, die bij nader onderzoek een gier bleek te zijn.

20120717-200533.jpg

20120717-200543.jpg
Toen kwam een tussenstop bij het Navajo National Monument: oude Navajowoningen, uitgehakt in de berg. Klein wandelingetje, heel erg de moeite waard!

20120717-201018.jpg
Daarna kwamen we bij Monument Valley, een overdonderend mooie plek.
We slapen in een soort woonwagen, superschattig en leuk.

Samenvatting van de dag: Monument Valley lag een flink stuk uit de route, morgen moeten we de hele rit terug tot in Page, maar het was absoluut de moeite van de omweg waard!

20120717-201247.jpg

20120717-201307.jpg

20120717-201328.jpg

20120717-201626.jpg

Dag 27: New York

10 augustus 2012

Reacties ( 0 )

We sliepen alweer uit (jetlag is een gemeen iets) en namen toen de metro naar het National Museum of Natural History. We begonnen helemaal bovenaan, dat is de dino-afdeling. Was heel indrukwekkend, er waren heel veel echte opgegraven skeletten en ook een aantal nagebouwde.
De andere verdiepingen zijn we maar heel vluchtig doorgelopen omdat we om 12 uur in het planetarium moesten zijn.

Daar was een film over het ontstaan van sterren. Het was heel leuk, de zaal was bolvormig en de film werd afgespeeld op de bovenste helft van de bol. Je lag wat achterover in de zetel en zag zo cialisfrance24.com de prachtige film, ingesproken door Whoopie Goldberg.

Daarna snel naar de fietshuur, om onze fietsen af te halen. We hebben twee uur door Central Park gefietst (en ook wel veel op bankjes gezeten) en daarna brachten we de fietsen terug. We moesten toen wel een stukje door de stad, omdat het veel eenrichtingsstraten waren en we wisten niet of we daar met de fiets door mochten in de verkeerde richting. Het viel supergoed mee om door de straten te fietsen, mensen hielden veel meer rekening met je vanuit hun auto dan bijvoorbeeld in Antwerpen. We zigzagden probleemloos tussen de auto’s door, en je hebt ook die vervelende tramsporen niet Smile

Na het fietsen gingen we nog even naar het Metropolitan Museum, met heel veel schilderijen en beelden. Tot onze verbazing ging dat om 17u20 dicht, en dat in de stad waar alles minstens tot 22u open is! Buiten was er een groep mensen bezig met een ongelooflijke show met salto’s en dergelijke. We hebben er een tijdje naar staan kijken. Dan nog wat shoppen (je moet toch iets doen met je dag he Wink ) , avondeten, wat souvenirs gekocht en gaan slapen.